Jurist, Lirim Begzati
Sulmet ndaj diasporës pas zgjedhjeve të 28 dhjetorit 2025 nuk janë kritikë politike, por goditje ndaj vetë parimit të votës së lirë.
Zgjedhjet e 28 dhjetorit 2025 në Kosovë sollën një fitore bindëse për Lëvizjen Vetëvendosje dhe Albin Kurtin, ndërsa pjesëmarrja e diasporës ishte edhe një herë e lartë dhe e dukshme.
Pikërisht kjo pjesëmarrje ka nxitur një fushatë të shëmtuar sharjesh në rrjete sociale dhe media, ku diaspora etiketohet nga disa qarqe si “tradhtare” vetëm pse shumica e saj votoi për Kurtin.
Kjo nuk është thjesht një padrejtësi morale ndaj qindra mijëra qytetarëve kosovarë jashtë vendit. Është një sulm frontal ndaj vetë demokracisë, sepse e vë në dyshim parimin themelor se çdo qytetar me të drejtë vote ka legjitimitet të barabartë për të zgjedhur.
Vota e lirë nuk kushtëzohet nga vendbanimi, as nga preferenca politike – ajo është e pacenueshme dhe e paprekshme.
Diaspora është ndër shtyllat kryesore ekonomike, politike dhe shoqërore të Kosovës.
Ta cilësosh diasporën si “të shkëputur nga realiteti” apo “të padijshëm” është arrogancë e pastër politike dhe përpjekje për të fshehur dështimet e opozitës për të bindur votuesit, brenda e jashtë vendit.
Kritikat se diaspora është “e padijshme” janë absolutisht absurde, sepse nuk flasim për mungesë njohurish, por thjesht për një këndvështrim tjetër ndaj realiteteve të politikës kosovare.
Anëtarët e diasporës nuk jetojnë në vakum – ata ndjekin lajmet, analizojnë zhvillimet politike dhe ekonomike të Kosovës përditë, por i vlerësojnë ato përmes një filtri tjetër të standardeve demokratike.
Të pretendosh se kjo është “padijshmëri” është jo vetëm një shtrembërim i fakteve, por edhe një mohim i pluralizmit të mendimeve, që e bën demokracinë të vërtetë.
Në vend të fyerjeve, partitë që nuk bindën duhet të pyesin veten pse mesazhi i tyre nuk preku as diasporën, as elektoratin vendor.
Në demokraci, diferenca mes vlerësimit të diasporës dhe atij brenda vendit nuk është problem, por pasuri.
Perspektiva e atyre që jetojnë në Evropë dhe SHBA, të mësuar me standarde më të larta llogaridhënieje dhe kulture debati, e pasuron diskursin politik në Kosovë, në vend që ta dëmtojë atë.
Lufta politike duhet të bëhet me argumente, programe dhe ide – jo me sharje dhe etiketimin e kundërshtarit si “tradhtar”.
Akuzat ndaj diasporës ngjallin hije të rrezikshme nga e kaluara, kur mendimi ndryshe cilësohej tradhti kombëtare.
Demokracia kosovare konsolidohet duke respektuar çdo votë dhe çdo qytetar, jo duke ndëshkuar ata që mendojnë ndryshe.
Diaspora nuk e dobëson unitetin – ajo e forcon atë. Ajo e ka ndërtuar dhe mbajtur Kosovën në periudha lufte, izolimi dhe tranzicioni; sot, ajo e mbron Kosovën edhe përmes votës së saj.
Tradhtari i vërtetë nuk është qytetari që voton ndryshe, por ai që sulmon vullnetin e popullit dhe përçan kombin për interesa të ngushta politike apo të tjera personale.