Baladë qytetare e kombëtare
A duhet të jenë bijtë e Kosovës?
A duhet të jenë vëllezërit e Maqedonisë?
A duhet të vijë mërgata prej Evropës,
prej Turqisë, Amerikës e çdo kontinenti
ku rreh zemra shqiptare?
Po, kur thërret Nëna Shqipëri,
nuk pyetet kush nga cila anë e kufirit vjen.
Nuk pyetet nëse je nga Rugova, Llapi, Tetova,
Ulqini, Çamëria, Presheva apo Tirana.
Pyetet vetëm:
a të dhemb Atdheu?
Sepse kombi nuk është vetëm tokë.
Kombi është kujtesë, gjuhë, shkollë, varr dëshmori,
është buka e mërgimtarit,
është loti i nënës që pret djalin të kthehet,
është flamuri që nuk u përkul
as në burgje, as në luftë, as në mërgim.
Sot, kur i duhet zëri ynë trungut shqiptar,
ne nuk duhet të jemi spektatorë të heshtur.
Duhet të jemi qytetarë të përgjegjshëm,
me flamur në dorë,
me fjalë të matur,
me kërkesa të drejta
dhe me zemër të bashkuar.
Jo për dhunë.
Jo për përçarje.
Jo për urrejtje ndaj askujt.
Por për drejtësi, dinjitet, demokraci
dhe për një Shqipëri që dëgjon bijtë e saj.
Kosova ka derdhur gjak për liri.
Maqedonia shqiptare ka mbajtur gjallë identitetin.
Mërgata ka mbajtur familje, shkolla e çështje kombëtare
me djersën e saj.
Prandaj, kur Shqipëria ka nevojë për zë qytetar,
shqiptarët kanë të drejtë morale të jenë pranë saj.
Të jemi në Tiranë me paqe.
Të jemi me flamur, jo me gurë.
Të jemi me këngë, jo me mallkime.
Të jemi me kërkesa të drejta,
sepse një komb i bashkuar nuk frikëson askënd —
ai vetëm kërkon të jetojë me nder.
Nga gjashtë trojet shqiptare,
nga mërgata jonë milionëshe,
le të ngrihet një zë:
Shqipëria është e jona!
Kosova është e jona!
Gjuha, toka dhe dinjiteti ynë
nuk lihen vetëm!
Me respekt për çdo atdhetar,
për çdo familje shqiptare
dhe për Nënën Shqipëri.
Sak Muji