Fitorja e mbrëmshme e Kosovës ndaj Sllovakisë ishte një nga ato momente që e tejkalojnë kuptimin e zakonshëm të një ndeshjeje futbolli. Ajo ishte një fitore që mbante brenda vetes peshë sportive, emocionale dhe simbolike. Përballë një kundërshtari që ende nuk e njeh pavarësinë e Republikës së Kosovës, kombëtarja jonë tregoi pjekuri, karakter dhe nivel të lartë loje, duke dëshmuar se futbolli i Kosovës ka hyrë në një fazë të re zhvillimi. Ky rezultat nuk ishte i rastësishëm; ai ishte produkt i një procesi të gjatë, të mundimshëm dhe të qëndrueshëm që ka ndodhur brenda dhe jashtë fushës.
Për të kuptuar plotësisht rëndësinë e kësaj fitoreje, duhet parë rruga që ka kaluar Federata e Futbollit të Kosovës gjatë viteve të fundit. Nën drejtimin e Agim Ademit, futbolli i Kosovës ka përjetuar një periudhë të rëndësishme transformimi. Kombëtarja ka arritur kualifikimin në fazën “play-off” për Kupën e Botës, ka shënuar ngritjen më të lartë në renditjen e FIFA‑s, ka pasur paraqitje të qëndrueshme në Ligën e Kombeve dhe ka afruar një numër të madh lojtarësh të rritur në akademi të njohura europiane. Këto arritje nuk janë të rastësishme; ato janë rezultat i një pune të vazhdueshme, të organizuar dhe të orientuar drejt forcimit të kombëtares dhe të vetë institucionit.
Një nga shtyllat kryesore të këtij zhvillimi ka qenë bashkëpunimi me diasporën. Zvicra, Gjermania, Austria dhe vendet skandinave janë bërë burime të rëndësishme të talenteve me prejardhje nga Kosova. Në këtë proces, një rol të veçantë ka luajtur bashkëpunimi me unionet e klubeve shqiptare në Zvicër, ku figura si Feti Demolli kanë qenë ura lidhëse mes komunitetit shqiptar dhe Federatës. Përmes këtij bashkëpunimi janë identifikuar dhe afruar dhjetëra lojtarë të rinj, të cilët më pas janë bërë pjesë e ekipeve kombëtare të moshave dhe të kombëtares A.
Përveç bashkëpunimit me klubet, një rëndësi të madhe ka pasur edhe marrëdhënia e drejtpërdrejtë me prindërit e futbollistëve në diasporë. Në shumë raste, drejtuesit e Federatës kanë qenë të pranishëm në organizime, turne, ndeshje dhe takime me komunitetin shqiptar jashtë vendit. Kjo qasje ka krijuar besim, ka hapur dyer dhe ka ndihmuar në afrimin e lojtarëve që më parë hezitonin të merrnin një vendim përfundimtar për të përfaqësuar Kosovën. Prania e vazhdueshme në terren ka qenë një element i rëndësishëm i suksesit, sepse ka treguar se Federata nuk e sheh diasporën vetëm si rezervuar talentesh, por si pjesë të pandashme të futbollit të Kosovës.
Marrëdhëniet me trajnerët kanë qenë një tjetër pjesë e rëndësishme e këtij procesi. Gjatë viteve të fundit, Federata ka bashkëpunuar me trajnerë të ndryshëm, secili me stilin dhe filozofinë e vet. Ka pasur periudha të qeta dhe periudha tensioni, siç ndodh në çdo federatë futbolli. Por pavarësisht debateve, kombëtarja ka vazhduar të rritet dhe të arrijë rezultate. Kjo tregon se struktura e ndërtuar ka qenë e qëndrueshme dhe e aftë të përballojë sfida të ndryshme.
Në anën institucionale, Federata ka kaluar sfida të brendshme, përfshirë debate për proceset zgjedhore, tensione me disa klube dhe përplasje të natyrës administrative. Këto janë pjesë e zakonshme e zhvillimit të çdo federate të re, sidomos në një vend ku futbolli ka kaluar nga një fazë e mbijetesës në një fazë të ambicies ndërkombëtare. Ajo që mbetet e rëndësishme është se, pavarësisht këtyre sfidave, kombëtarja ka vazhduar të rritet dhe të arrijë rezultate.
Në këtë kontekst, duhet përmendur edhe një fakt që shpesh anashkalohet: Agim Ademi, si biznesmen i pavarur, nuk ka pranuar pagë nga Federata. Ky vendim e ka vendosur në një pozitë të veçantë, sepse e ka bërë të pavarur nga interesat e brendshme dhe të jashtme që shpesh shoqërojnë institucionet sportive. Kjo pavarësi nuk ka qenë e mirëpritur nga të gjithë, sidomos nga ata që për vite të tëra kanë qenë mësuar të përfitojnë nga mungesa e rregullit dhe e transparencës. Kërkesa e tij për disiplinë, për llogaridhënie dhe për ndalimin e keqpërdorimeve ka prekur interesa të caktuara. Në këtë klimë, disa kritika kanë qenë më shumë reagim ndaj humbjes së privilegjeve sesa vlerësim objektiv i punës së bërë.
Fitorja ndaj Sllovakisë është një dëshmi e qartë se puna e bërë në vite ka dhënë frytet e saj. Kosova nuk fitoi rastësisht. Ajo fitoi sepse ka ndërtuar një ekip të qëndrueshëm, sepse ka investuar në talent, sepse ka krijuar një kulturë të re sportive dhe sepse ka pasur një drejtim që, me gjithë debatet, ka sjellë rezultate të prekshme. Ky rezultat është pasqyrë e një procesi të gjatë, të mundimshëm dhe të qëndrueshëm, i cili ka përfshirë punë në terren, punë me komunitetin, punë me trajnerët dhe punë me institucionet ndërkombëtare.
Në këtë atmosferë të re, Kosova po hyn në një ndeshje tjetër vendimtare: përballjen me Turqinë në stadiumin “Fadil Vokrri” në Prishtinë. Kjo ndeshje do të jetë përcaktuese për rrugën drejt kualifikimit në Kupën e Botës 2026. Përballë një kundërshtari me traditë të gjatë dhe me mbështetje të madhe, Kosova do të ketë nevojë për qetësi, përqendrim dhe për mbështetjen e plotë të tifozëve. Kjo është një mundësi historike që kërkon unitet, besim dhe përkrahje të pakushtëzuar për futbollistët dhe stafin teknik.
Si medium profesional, ne besojmë se kombëtarja duhet mbështetur në çdo mënyrë të mundshme. Futbollistët tanë kanë treguar se dinë të përballojnë sfida të mëdha dhe se janë të aftë të arrijnë rezultate që i japin krenari vendit. Përballja me Turqinë është një tjetër provë e madhe, por edhe një mundësi e artë për të vazhduar rrugën drejt një ëndrre që dikur dukej e largët.
Kosova është sot në nivelin më të lartë të saj historik dhe kjo është meritë e punës së bërë në vite, në fushë dhe jashtë saj. Fitorja e mbrëmshme ishte një kujtesë e fortë se kur puna është e drejtë dhe e qëndrueshme, rezultati vjen. Dhe ky rezultat, përtej çdo debati, i takon Kosovës.